قطعه ۳۳ بهشت زهرا آرامگاه مبارزین راه آزادی گروه های چپ قبل از انقلاب

مزار بیژن جزنی در قطعه ۳۳ "بهشت زهرا"

گورستان خاوران مدفن اعدام شدگان سال ۶۷

 ای جنگل ، ای انبوه ِ اندوهان ِ دیرین
 ای چون دل ِ من ، ای خموش ِ گریه آگین
سر در گریبان ، در پس ِ زانو نشسته
 ابرو گره افکنده چشم از درد بسته
 در پرده های اشک ِ پنهان ، کرده بالین !
 ای جنگل ای داد
 از آشیانت بوی خون می آورد باد
بر بال ِ سرخ ِ کشکرت پیغام شومی ست
 آنجا چه آمد بر سر ِ آنسرو ِ آزاد ؟
 ای جنگل ای شب !
 ای بی ستاره !
 خورشید ِ تاریک !
 اشک ِ سیاه ِ کهکشان های گسسته !
 آیینه ی دیرینه ی زنگار بسته !
 دیدی چراغی را که در چشمت شکستند ؟
 ای جنگل ای غم !
چنگ ِ هزار آوای باران های ماتم !
 در سایه افکند ِ کدامین ناربُن ریخت
 خون از گلوی مرغ عاشق ؟
مرغی که می خواند
مرغی که با آوازش از کنج ِ قفس پرواز می کرد
 مرغی که می خواست
 پرواز باشد ...

ای جنگل ای حیف !
 همسایه ی شب های تلخ ِ نامرادی !
در آستان ِ سبز ِ فروردین دریغا
آن غنچه های سرخ را بر باد دادی !
 ای جنگل ای پیسوته پاییز !
 ای آتش ِ خیس !
 ای سرخ و زرد ، ای شعله ی سرد !
ای در گلوی ابر و مه فریاد ِ خورشید !
تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد ؟
 ای جنگل ای در خود نشسته !
 پیچیده با خاموشی ِ سبز
 خوابیده با رؤیای رنگین ِ بهار ِ نغمه پرداز
......

ای جنگل ای خشم !
 ای شعله ور چون آذرخش ِ پیرهن چاک !
با من بگو از سرگذشت ِ آن سپیدار
 آن سهمگین پیکر ، که با فریاد ِ تندر
 چون پاره ای از آسمان افتاد بر خاک !
 ای جنگل ای پیر !
 بالنده ی افتاده ، آزاد ِ زمینگیر !
 خون می چکد اینجا هنوز از زخم ِ دیرین ِ تبر ها
 ای جنگل ! اینجا سینه ی من چون تو زخمی ست
 اینجا دمادم دارکوبی بر درخت ِ پیر می کوبد
 دمادم