وقتی صدای پیام کوتاه گوشیمو شنیدم

بی اختیار رفتم طرفش

پیام رو که باز کردم شعر مورد علاقمو دیدم

ما چون دو دریچه روبروی هم         

    آگاه زهر بگو مگوی هم
هر روز سلام و پرسش و خنده 

              هر روز قرار روز آینده
عمر آینه بهشت، اما... آه     

                    بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه
اکنون دل من شکسته و خسته ست، 

    زیرا یکی از دریچه ها بسته ست
نه مهر فسون ، نه ماه جادو کرد  

            نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد...

شعر اخوان بود

اما چیزی که خیلی برام جالب بود

این جمله بود

به مناسبت روزی که دوستتون به سفر رفت و براتون نوشت

به امید دیدار

یهو یادم افتاد

یه روز برافرستنده این پیام یه شعر فرستادم

یه شعر از شعرای فروغ

فکر کنم از شعر دوست داشتن

که آخرش نوشته بود

به امید دیدار

وقتی با تعجب پرسید معنی این چی بود

براش خاطره ای رو گفتم از

دوستی که خاطرش همیشه برام عزیزه

داشت میرفت برا همیشه خارج

می خواستم برم فرودگاه

اما

کارخونه کاری پیش اومد که تا اومدم خونه خیلی دیر شده بود

مونده بودم چی کار کنم

تلفن زنگ زد

همون دوست بود

می خواست بره فرودگاه

ازش عذر خواهی کردم برا نیومدنم

کمی با هم صحبت کردیم

علی رغم اینکه خداحافظی اشک آلود رو دوست ندارم

اما فضا خیلی سنگین شد

صدای مادرش این فضا رو شکوند

بیا بریم دیر شد

خداحافظی

 و.......

اون شب برا م خوابیدن سخت بود

همش داشتم به اون فکر می کردم

به خاطه هامون

ساعت۱.۵ بود

صدای زنگ پیام سکوت شب رو شیکوند

و باز هم بی اختیار

جهیدن

 از سیاهی چرا هراسیدن
       شب پر از قطره های الماس است
               آنچه از شب به جای می ماند
                        عطر خواب آور گل یاس است

به امید دیدار

این آخرین پیام دوستم تو ایران بود

تو اتوبوسی که به سمت هواپیما می رفت

حالا این شعر رو همیشه با این کلام به یاد می یارم

 خیلی وقته تو گوشیم نگه داشتم

هر وقت برا کسی میفرستم آخرش می نویسم

به امید دیدار

این چند جمله

برا همیشه یادآورخاطرات مشترکمونه

صعود های شبانه توچال

و درک  خیلی چیزاکه یه عمر نفهمیده بودم

 لا اقل لمس این شعر

وقتی چشمات هم میاد

      دو ستاره کم میاد

.......

جایی میخموندم اززبون خود فروغ خدا بیامورز

 هنوز دفترای مشق دوم ابتداییمو نگه داشتم

و کل داراییم کلی کاغذ چرک نویسه که نوشته ها و یادگاری دوستان روش نقش بسته

هر جا که می رم اینا رو با خودم می برم

.......

فکر می کنم اگه فروغ تو این دوره زندگی می کرد

بخشی از داراییش همین پیامهای کوتاه بود

که هیچوقت ا ز رو گوشی پاکشون نمی کرد

اون پیامها همیشه منو یاد دوستام میندازه

هیچوقت اونا رو از رو قلبم پاک نمی کنم

تا قیامت

دانی از زندگی چه می خواهم
          من تو باشم ... تو ... پای تا سر تو
                  زندگی گر هزار باره بود
                            بار دیگر تو ... بار دیگر تو

 آنچه در من نهفته دریایی است
         کی توان نهفتنم باشد
                با تو زین سهمگین طوفان
                        کاش یارای گفتنم باشد

 بس که لبریزم از تو می خواهم
          بروم در میان صحراها
                   سر بسایم به سنگ کوهستان
                             تن بکوبم به موج دریاها

 آری آغاز دوست داشتن است
         گرچه پایان راه ناپیداست
                من به پایان دگر نیندیشم
                        که همین دوست داشتن زیباست...

یادشون بخیر